نصوص أدبية
سوران محمد: شِعرٌ جيّد
في يومٍ ما،
على حافةِ اليوتوبيا،
كنتِ تراقبين الطيورَ المهاجرة
تعبرُ السماء-
بلا حدود، بلا حُرّاس.
كلَّ عامٍ تعود
لأيّامٍ معدودات.
هذا الموسم جاءت
محمولةً على أمواج الشعر.
وهكذا صار الشعرُ
طائرًا معها،
يطير فيَ السماء
متناغما علی نفس الإيقاعٍ.
*
فجأةً
انطوى النهار على الليلُ،
وانزلقتِ اليوتوبيا إلى ديستوبيا.
لم تعد تميّز
بين الكوابيس والواقع.
قبل أن تختفي في الأفق الرمادي
مع السرب،
كتبتِ قصيدةً حمراءة جيدة
قرأتها
كلُّ محطّاتِ العالم.
***
Good Poetry
One day,
on the edge of utopia,
you watched migratory birds cross the sky—
unbordered, unguarded.
Each year they return
for only a handful of days.
This time they arrived
carried on a wave of poetry.
Poetry start to fly,
became a bird among birds,
flying in shared rhythm
through heaven.
*
Suddenly
day folded into night.
Utopia slipped into dystopia.
you could not tell
Nightmare from reality.
Before you vanished
with the flock,
before they passed from sight
into grey horizon,
you wrote a red poem.
Every station in the world
read it.
***
شیعرێکی باش
ڕۆژێك
لە لێواری یۆتۆپیاوە
تەماشای باڵندە کۆچەرییەکانت دەکرد
بێ سنوورو بێ پاسەوان
هەموو ساڵێ بۆ چەند ڕۆژێ دەهاتنەوەو
لەسەر شەپۆلی شیعرێکا لەنگەریان دەگرت
شیعریش دەبووە باڵندەیەك
لە ئاسمانا سەمای هارمۆنیایان دەکرد.
*
لە ناکاوێ
ڕۆژ بووە شەو و یۆتۆپیا بوو بە دیستۆپیا
نەتزانی ئەوەی واوەهات، دێوەزمە بوو یان هەقیقەت؟
پێش ئەوەی لەگەڵ مەلە کۆچەرییەکانا
بە یەکجاری لە چاوانا ئاوا ببی
شیعرێکی باشی سوورت نووسی
هەموو ئیزگەکانی دنیا خوێندیانەوە...
***






